#
keep focus
discussions and criticism

Podróże do krainy obrazów albo „wideo-tożsamości” Michała Brzezińskiego


Konrad Chmielecki, Podróże do krainy obrazów albo „wideo-tożsamości” Michała Brzezińskiego w: Opcje 2 (75) 2009

Michał Brzeziński (ur. 1975) jest artystą, któremu wykształcenie kulturoznawcze każe widzieć w sztuce wideo rodzaj teoretycznego dyskursu. Być może z tego właśnie powodu jego wideo, wzorem prac Mirosława Rogali, albo filmów Wima Wendersa, mogą być pojmowane jako rodzaj teoretyzowania na temat roli mediów w kulturze współczesnej.

Estetyka, którą konsekwentnie buduje w swych kolejnych pracach artysta, odwołuje się do trzech podstawowych formacji ruchomych obrazów. Mowa o direct cinemafound footageclosed—eye vision, które odwołują się do stylów prowadzenia kamery albo tworzenia filmowego mise—en—scène.Direct cinema był kierunkiem kina dokumentalnego, wyznającym wiarę w „materialną rzeczywistość”, found footage z kolei — to realizacje obywające się bez potrzeby kamery, ich przedmiotem jest audiowizualny „materiał znaleziony”, pochodzącym od innych twórców, natomiast closed—eye vision to koncepcja Stana Brakhage’a, traktująca przekaz audiowizualny jako rodzaj „wewnętrznego widzenia”, odbywającego się przy zamkniętych oczach.

Prace Brzezińskiego [AV60’] są „podróżą” poprzez te trzy wymiary ruchomych obrazów, „podróżą”, która konsekwentnie prowadzi widza od abstrakcyjnych „wizji wewnętrznych” poprzez obrazy „egzystujące” w rozmaitych mediach audiowizualnych, aż po rzeczywistość rejestrowaną kamerą cyfrową. Ta droga narzuca też tendencję, która rządzi zasadami formalnymi prac Brzezińskiego — są one bowiem zdążaniem od „świata wewnętrznego” do „świata zewnętrznego”, od „źródła” ku „nieskończoności”.

W ten sposób zarysowują się też przesłanki, które pozwoliły artyście określić swoje prace jako „wideo—tożsamości”. Tego rodzaju konstatacja teoretyczna, stara się zrealizować jako artystyczna forma rozważań na temat „tożsamości” rozumianej jako zespołu informacji przetwarzanych przez umysł samego artysty — obserwatora rzeczywistości, ale także, w konsekwencji aktu odbioru, również przez widza. „Wideo—tożsamości” są niejako autonarracją, jaką próbuje stworzyć Brzeziński za pomocą swych prac wideo; narracją o samym sobie — artyście obserwującym świat przez oko kamery cyfrowej, ale również uwikłanym w szczególny rodzaj odbioru rzeczywistości poprzez media audiowizualne, aż po całą gamę „wewnętrznych” wizji artysty, które owe wrażenia powodują. Przedstawioną linię rozwoju formalnego prac Brzezińskiego można podsumować stwierdzeniem, że traktują one o kondycji konsumenta i odbiorcy współczesnej kultury postmodernistycznej, który poszukuje informacji, znaczenia albo przyjemności, uzyskiwanych dzięki narzędziom i technologiom wizualnym, czyli mediom wizualnym i audiowizualnym: od fotografii, poprzez film, wideo i telewizję, aż po Internet. W tej obszernej przestrzeni mieści się tematyka prac Brzezińskiego, która traktują o problemach człowieka uwikłanego w odbiór rzeczywiści zapośredniczony przez media.

Konrad Chmielecki

About affective bioart

http://michalbrzezinski.org

Discussion

No comments yet.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

postvideoart

Top Clicks

  • None

RSS transspecies art

  • An error has occurred; the feed is probably down. Try again later.
%d bloggers like this: