#
keep focus
discussions and criticism, education & practice, inspirations, interviews

SPOTKANIA Z AWANGARDĄ ROZMOWA Z MICHAŁEM BRZEZIŃSKIM


tekst opublikowano w: Biuletyn Polskiego Towarzystwa Estetycznego, nr 18 (2) wiosna–lato 2011, Kraków

całość tekstu – strona 18 – 20 

(FRAGMENT)

WK-J: Pomimo iż Twoja praktyka wyrasta z zainteresowania różnymi sztukami, pomimo iż bywasz artystą multimedialnym (np. wideo-performans), szczególnie zależy Ci na określeniu właściwego gatunku sztuki wideo. Dlaczego?
MB: Jeśli chodzi o wideo, to mamy jednak pewien problem. Przestało ono być tylko jednym narzędziem. Czym jest dziś wideo, skoro samo medium jest martwe? VHS jest martwy. Ale wideo trafiło do internetu i staje się tam główną treścią wypełniającą strony www. Wideo w komputerze stało się też interaktywne. Popularyzacja e-papieru sprawi, że wideo stanie się naturalną częścią e-prasy, która dziś jest utożsamiana jeszcze z internetem. Internet także wydaje się być jednym medium. Nie widzimy jeszcze różnic, bo nie rozwinęły się urządzenia dedykowane specyficznym formom użycia internetu. Czy jest zatem sens w epoce internetu odróżniać np. wideo od fotografii, gier czy programów komputerowych? Czy jest sens odróżniać film dokumentalny, fabularny, animację od działań artystycznych? Czy te formy nie przenikają się w dzisiejszym świecie? Krajobraz współczesny kształtują zupełnie nowe media, tylko pozornie związane ze starymi, do których jesteśmy przyzwyczajeni. Wszystko opiera się dziś na sieciach komputerowych, ekranach, augmented reality. To dzisiejsze wideo jest wizualną częścią komputera i internetu. Tak więc rozmaite stare formy oczywiście przenikają się we współczesnym wideo organicznie. Dlatego, im bardziej skomplikowana struktura, tym bardziej klarownie należy ujmować konteksty źródłowe i postrzegać ich przemiany. Sztukę ustanawia kontekst i nie jest to już tylko kontekst instytucjonalny, ale medialny. Artyści sami stają się instytucjami. To nie wielkie galerie mówią, co jest, a co nie jest sztuką (one usiłują nadążać). Dlatego podkreślanie, mówienie o kontekście nadaje charakter temu, na co patrzymy. Estetyka filmu z telefonu komórkowego jest świetną kontynuacją estetyki taśm super 8. Internet jest całkowicie zapełniony tymi „filmikami” i jak je mamy odróżnić od taśm nowego Jonasa Mekasa? Jeśli mamy patrzeć na obiekty artystyczne, powinniśmy mieć więc pewien sygnał, że to, co widzimy ma być działaniem artystycznym. Ten sygnał musimy jednak sami odczytać – to znajomość pewnych konwencji. Możemy ją uzyskać poznając historię filmu eksperymentalnego i sztuki wideo. To z tego powodu zdecydowanie interesuje mnie budowanie pewnej odrębności formalnej dla działań artystycznych z wykorzystaniem wideo. Nie oznacza to zawsze oflagowania, czytelnego dla wszystkich oznaczenia sztuki, bo zniszczyłoby to jej subwersywny potencjał – szczególnie sztuki wideo. Potęga takich działań jak akcje The Yes Men polega właśnie na stopieniu sztuki ze środowiskiem medialnym, ale kiedy patrzymy na ich akcje ustanowione w kontekście artystycznym, przywrócone poniekąd do pierwotnej formy, to całość doświadczenia jest dokładnie tym, o czym tu mówię. Jest to działanie czytelne dla historyka sztuki dzięki wielu działaniom artystów takich jak Nam June Paik, Wolf Vostell, Alien Ant Farm, czy TVTV

(FRAGMENT)
całość tekstu – strona 18 – 20 

About affective bioart

http://michalbrzezinski.org

Discussion

No comments yet.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

postvideoart

Top Clicks

  • None

RSS transspecies art

  • An error has occurred; the feed is probably down. Try again later.
%d bloggers like this: